Ο τρόπος με τον οποίο ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς διαχειρίζεται το ρόλος του Παναθηναϊκού αποτυπώνεται έντονα στις επιλογές του εντός παρκέ και στη νοοτροπία της ομάδας. Αρχικά, η επιλογή να παρατάσσει βασικά σχήματα με παίκτες όπως ο Γκραντ, ο Καλαϊτζάκης, ο Μαντζούκας, ο Γιαμπουσέλ και ο Μήτογλου καταδεικνύει μια σαφή διάθεση για αμυντική αφοσίωση, ενέργεια και συνοχή. Παρά τις αρχικές αμφιβολίες για τη δημιουργία αυτού του σχήματος, η αγωνιστική εικόνα αποδεικνύει ότι οι συγκεκριμένοι αθλητές καταφέρνουν να επιβληθούν χάρη στην αυξημένη συγκέντρωση και τη συνέπειά τους.
Κεντρικό πρόσωπο αυτής της αγωνιστικής πορείας αποτελεί ο Λευτέρης Μαντζούκας, ο οποίος καταγράφει σημαντικό χρόνο συμμετοχής στο ροτέισον. Η εξέλιξή του δεν αποτυπώνεται μόνο στους αριθμούς και τα λεπτά παρουσίας του στο παρκέ, αλλά και στη στάση που τηρεί απέναντι στις απαιτήσεις και τις παρατηρήσεις του προπονητή του. Η τοποθέτησή του ότι οι φωνές του τεχνικού δεν αποτελούν προσωπικό ζήτημα αλλά μέσο βελτίωσης, αναδεικνύει την ψυχική του ωριμότητα και τη σκληρή δουλειά που έχει ρίξει για να παρουσιάσει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του.
Η σχέση μεταξύ του προπονητή και του νεαρού αθλητή βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στη δικαιοσύνη, στοιχεία που επιτρέπουν στο σύστημα να λειτουργεί αποδοτικά. Ο Μαντζούκας έχει καταφέρει να ξεπεράσει προηγούμενες δυσκολίες και να βρει τον κατάλληλο χώρο του στο ελληνικό μπάσκετ, δικαιώνοντας την εμπιστοσύνη της τεχνικής ηγεσίας και κερδίζοντας την καθολική στήριξη για τη συνέχεια της σεζόν.